Pozbawienie władzy rodzicielskiej kojarzy się z rodzinami patologicznymi, w których występuje problem przemocy, alkoholizmu, narkomanii. W sprawie prowadzonej przez Kancelarią wystąpiły zupełnie inne podstawy.

Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców.

W sprawie prowadzonej przez kancelarię udało się udowodnić

a) istnienie trwałej przeszkody polegającej na wyjeździe dziecka na stałe za granicę, funkcjonowaniu w nowym środowisku, nowej rodzinie wraz z mężem matki,

b) zaniedbywanie przez biologicznego ojca obowiązków rodzicielskich względem dziecka we wszystkich sferach życia i wychowania dziecka, połączone z brakiem utrzymywania z nią kontaktu, a zatem mające charakter rażący.

Ojciec dziecka w trakcie postępowania sądowego próbował wykazać chęć odbudowania więzi z dzieckiem i nawiązania z nim kontaktu, który w ostatnich miesiącach polegał na około 10-minutowych rozmowach telefonicznych, w których dziecko niechętnie brało udział.

Sędzia uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podkreślała, że władza rodzicielska to przede wszystkich zbiór szeregu obowiązków wobec dziecka i ogromna odpowiedzialność rodziców względem niego. Nawet jeśli pomiędzy biologicznymi rodzicami istnieje jakiś konflikt, niewyjaśnione sprawy lub bolesne wspomnienia, to należy je odłożyć na bok, gdyż to dziecko jest najważniejsze.

Artykuł Pozbawienie władzy rodzicielskiej pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

O czym warto pomyśleć w przypadku rozstania, w przypadku gdy para żyła w tzw. konkubinacie?

Co warto uregulować po rozstaniu?

1. Miejsce pobytu dziecka- dopóki rodzice mieszkają razem ta kwestia nie budzi większych problemów. Gdy dochodzi do rozstania i oddzielnego zamieszkania należy „przypisać ” dziecko do któregoś z rodziców. Brak ustalenia miejsca pobytu dziecka powoduje, że w przypadku „zabrania” dziecka przez jednego z rodziców do siebie, drugi rodziców nie ma prawnych możliwości odzyskania dziecka dopóki nie zostanie ustalone miejsce pobytu przy jednym z rodziców.

2. Władza rodzicielska – z mocy prawa przysługuje obojgu rodzicom, ale można to modyfikować poprzez ograniczenie władzy rodzicielskiej jednego z rodziców do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka. W wyjątkowych sytuacjach możliwe jest też pozbawienie władzy rodzicielskiej.

3. Kontakty dziecka z rodzicem, z którym dziecko nie mieszka. Jeśli żadne z rodziców nie utrudnia realizacji kontaktów, to regulowanie tej kwestii nie jest niezbędne.

4. Alimenty – rodzic, który nie będzie mieszkać z dzieckiem powinien ponosić koszty utrzymania dziecka, zazwyczaj jest to połowa kosztów utrzymania.

Wszystkie powyższe kwestie można uregulować polubownie, najlepsza formą będzie ugoda mediacyjną, gdyż po zatwierdzeniu przez sąd będzie miała moc wyroku rozwodowego. Takiej mocy nie będzie miała ugoda podpisana w obecności notariusza.

Jeśli nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, pozostaje droga sądowa.

Artykuł ROZSTANIE A DZIECKO pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Nie jest potrzebna wizyta u notariusza, cała procedura przebiega przez Internet.

Zakładanie spółki w systemie s24 miesiące jednak za sobą pewne ograniczenia, system przewiduje kilka opcji do wyboru w zakresie najistotniejszych kwestii, jakie reguluje umowa spółki. Nie można dodawać niczego ponad to, co przewiduje system.

Kiedy jednak konieczna będzie wizyta u notariusza?

Poniżej kilka przykładowych kwestii, które można uregulować w umowie spółki, a które „wymuszają” wizytę u notariusza:

– pokrycie udziałów świadczeniem niepieniężnym tzw. aportem czyli np. wniesienie do spółki nieruchomości, maszyn, urządzeń na pokrycie wartości obejmowanych udziałów,

– wprowadzenie powtarzających się świadczeń niepieniężnych, które będą spełniać wspólnicy na rzecz spółki za wynagrodzeniem,

– wprowadzenie szczegółowych zasad dotyczących wstąpienia spadkobierców zmarłego wspólnika do spółki,

– wprowadzenie odpowiednich postanowień dotyczących dopłat.

Po wizycie u notariusza konieczna będzie rejestracja spółki w KRS, a obecnie odbywa się to wyłącznie przez Internet.

Artykuł SP. Z O.O. a NOTARIUSZ pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Wyjazd wakacyjny:

Co do zasady każdy z rodziców ma prawo wyjechać z dzieckiem na zagraniczne wakacje. Nie ma tu znaczenia, czy władza rodzicielska przysługuje obojgu z rodziców, czy też jest ograniczona jednemu z nich do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka. Organizacja wypoczynku wakacyjnego należy do bieżących decyzji podejmowanych przez rodziców. Drugi z rodziców powinien przekazać dokument podróży (dowód osobisty lub paszport) drugiemu rodzicowi na czas wyjazdu.

Kiedy jednak zgoda drugiego z rodziców będzie potrzebna? Potrzeba taka zajdzie gdy np. sąd w wyroku sądowym ustalił, że kontakty rodzica z dzieckiem muszą odbywać się w miejscu jego pobytu.

Wyjazd na stałe:

Wyjazd z dzieckiem na stałe za granicę nie jest już decyzją podejmowaną w ramach bieżących spraw dziecka. Wyjazd na stałe za granicę wymaga zgody drugiego rodzica, nawet jeśli została mu ograniczona władza rodzicielska. Decyzja w tej sprawie jest decyzją w istotnej sprawie dziecka. Jeżeli drugi rodzic nie wyraża zgody, konieczne jest złożenie wniosku do sądu o wyrażenie zgody na wyjazd. Orzeczenie sądu zastępuje wówczas decyzję drugiego rodzica. Wyjazd bez zgody drugiego rodzica lub bez zgody sądu będzie jednoznaczny z uprowadzeniem dziecka.

Artykuł ZGODA NA WYJAZD DZIECKA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

W codziennej pracy kancelarii korzystamy z wielu sposobów windykacji, często sięgamy do niestandardowych działań. Oto kilka z nich:

• wezwanie do zapłaty – w niektórych sprawach skierowanie wezwania do zapłaty, zwłaszcza z kancelarii, wystarcza, aby zmotywować dłużnika do zapłaty. Wezwanie do zapłaty często jest początkiem rozmów i negocjacji, w wyniku, których dochodzi do polubownego rozwiązania sporu, bez konieczności prowadzenia dalszej windykacji.

• mediacja i ugoda mediacyjna– od czasu pandemii można zaobserwować wzrost zawieranych ugód mediacyjnych,które pozwalają zaoszczędzić czas i pieniądze,gdyż koszty mediacji są znaczne niższe od kosztów postępowania sądowego. Dodatkowo wierzyciel otrzymuje tytuł egzekucyjny, który po nadaniu klauzuli wykonalności przez sąd pozwala wszcząć egzekucję.

• pozew o zapłatę– tradycyjna droga windykacji,jeśli nie uda się sprawy zakończyć polubownie (np. w drodze ugody mediacyjnej) tą droga jest niezbędna,aby później skierować sprawę do komornika.

• egzekucja komornicza – jeżeli mimo uzyskania orzeczenia sądowego, dłużnik nadal nie chce zapłacić, konieczne staje się wszczęcie egzekucji przez komornika. W trakcie egzekucji komornik gromadzi informacje o majątku dłużnika, udaje się na tzw. czynności terenowe w miejsce zamieszkania dłużnika lub w miejscu prowadzonej działalności.

• wniosek o wyjawienie majątku – kieruje się go do sądu, następnie dłużnik zostaje wezwany do sądu w celu złożenia wykazu majtku. Wierzyciel może być przy tym obecny i zadawać pytania dłużnikowi (np. o nabycie spadku lub odrzucenie spadku). Wykaz majątku jest składany pod rygorem odpowiedzialności karnej. Po złożeniu wykazu dłużnik wpisywany jest do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych – ten wpis jest często dobrą motywacją dla dłużnika,aby zacząć spłacać dług.
  
  
• windykacja karna– w wielu sprawach jedyną skuteczną metodą windykacji oraz motywacji dla dłużnika jest skierowanie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Najczęściej zawiadomienia dotyczą przestępstwa oszustwa, kradzieży, ukrywania majątku przed wierzycielami. Dłużnicy,aby uniknąć wysokiej kary starają się spłacić powstałe zadłużenie.
  
  
• skarga pauliańska – kiedy dłużnik zbywa swoją majątek na rzecz innych osób z pomocą przychodzi tzw. skarga pauliańska czyli pozew o uznanie za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela Umowy zawartej przez dłużnika z osobą trzecią. W skrócie chodzi o to,aby uzyskać wyrok sądowy dzięki któremu wierzyciel będzie mógł skierować egzekucję do składników majątku dłużnika (np. mieszkania),mimo że „przepisał” go na inną osobę.
  
  
• pozew o uznanie za bezskuteczne odrzucenie spadku przez dłużnika – w razie wygranej wierzyciel uzyskuje wyrok sądowy dzięki któremu może skierować egzekucję do składników majątku (np. mieszkania),mimo że dłużnik odrzucił spadek i formalnie nabyła go inna osoba.
  
  
• wniosek o stwierdzenie nabycia spadku– często okazuje się, że krewny dłużnika umiera, dłużnik nie odrzuca spadku,ani nie uzyskuje stwierdzenia nabycia spadku, gdyż np. nie chce ujawniać się jako nowy właściciel nieruchomości. Każdy wierzyciel ma w takim przypadku prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku przez dłużnika po jego zmarłym krewnym. Po uzyskaniu prawomocnego postanowienia można podejmować kolejne kroki windykacyjne, tym razem już z udziałem spadkobierców.
  
  
  Każda sprawa windykacyjna jest inna, dlatego tak ważne jest indywidualne podejście do każdej z nich. Dłużnicy często posuwają się do wielu kroków, aby uniknąć zapłaty długu, dlatego windykacja to niekiedy czasochłonny proces, w którym warto korzystać z pomocy profesjonalnego prawnika.

Artykuł Windykacja – jak odzyskać dług pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Sprawy odszkodowawcze związane z błędami medycznymi oraz z wszelkiego rodzaju urazami najczęściej wymagają wiedzy nie tylko prawniczej, ale również wiedzy specjalistycznej z różnych dziedzin medycyny.

W niektórych sprawach przed wszczęciem postępowania warto zasięgnąć rady specjalistów (lekarzy), którzy ocenią np., czy faktycznie zachodzi tzw. błąd medyczny, czy przebyty uraz lub operacja wynikają z wcześniejszego wypadku lub poprzednich chorób, urazów, operacji.

Niekiedy lekarze odmawiają wydawania prywatnych ekspertyz, a niekiedy nie chcą wyrazić nawet nieformalnie swojej opinii w danej sprawie.

W takich przypadkach istnieją sposoby na uzyskanie fachowej opinii lekarskiej jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego, jeżeli poszkodowany waha się, czy w ogóle zaczynać sprawę sądową i jeżeli ma wątpliwości, czy w jego sprawie chodzi faktycznie o błąd medyczny, a także gdy etapie przedprocesowym sprawca szkody lub ubezpieczyciel neguje swoją odpowiedzialność i brak związku z leczeniem/wypadkiem (np. z powodu wcześniej istniejących chorób, urazów, operacji). Decyzja o tym, czy korzystać z tych sposobów przed wszczęciem procesu zależy od konkretnej sprawy, niekiedy jest to niemalże warunek konieczny, a w niektórych sprawach lepiej od razu rozpocząć postępowanie sądowe.

Uzyskana przed sprawą sądową opinia będzie miała charakter opinii prywatnej i nie zastąpi opinii biegłego sądowego, który będzie musiał być powołany przez sąd, jednak dzięki takiej opinii można m.in. podjąć ostateczną decyzję o złożeniu pozwu, skalkulować ewentualne ryzyko, oszacować wysokość zadośćuczynienia i innych roszczeń.

Pierwszy sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy. 

Zgłoszenie szkody do ubezpieczyciela.

Postępowanie przed ubezpieczycielem jest wolne od kosztów. W większości spraw odszkodowawczych jest niemalże pewne, że podmiot odpowiedzialny za szkodę będzie posiadał polisę OC (np. w sprawach o błędy medyczne, wypadki komunikacyjne). Warto pamiętać, że np. lekarze oraz lekarze dentyści podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu OC.

W trakcie postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel zleci sporządzanie opinii lekarzowi specjaliście. Niekiedy wydanie opinii poprzedzone jest badaniem poszkodowanego, jednak najczęściej podstawą do wydania decyzji jest dokumentacja medyczna. Ubezpieczyciele nie zawsze przesyłają sporządzone opinie lekarskie, dlatego warto się o nie zwrócić, gdyż niekiedy są w nich korzystne dla poszkodowanych stwierdzenia, które likwidator szkody pomija w decyzji końcowej.

W prowadzonych przez Kancelaria Radcy Prawnego Marta Tyrka sprawach, w których ubezpieczyciel wydał decyzję odmowną bardzo często po wystąpieniu o przesłanie opinii lekarskiej okazuje się, że opinie lekarskie były nawet w 90% korzystne dla poszkodowanego! Sprawy ostatecznie znajdują finał w sądzie, jednak pokazuje to jak ważne jest żądanie udostępnienia opinii wydanej na zlecenie ubezpieczyciela.

Drugi sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy. 

Doprowadzić do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej,

W sprawach, w których są podstawy do podejrzewania, że lekarz lub lekarz dentysta dopuścił się błędu medycznego, sposobem na uzyskanie opinii lekarskiej jest doprowadzenie do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, które prowadzone jest w ramach izby lekarskiej, do której przynależy dany lekarz. Poszkodowany nie musi ponosić żadnej opłaty, aby doszło do wszczęcia takiego postępowania. Na początku rzecznik Odpowiedzialności zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające. W toku tego postępowania przesłuchiwani są świadkowie oraz sporządzana jest opinia lekarza występującego tu w charakterze biegłego (poszkodowany nie ponosi kosztów tej opinii). Nawet jeśli ostatecznie lekarz nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności zawodowej, to poszkodowany zyskuje opinie lekarską, którą może wykorzystać później w procesie sądowej (przypominamy, że opinia ta nie zastąpi opinii biegłego sądowego). 

Niestety niekiedy sprawy o ustalenie odpowiedzialności zawodowej kończą się umorzeniem postępowania wyjaśniającego i lekarz nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności zawodowej, jednakże zanim dojdzie do umorzenia zawsze wydana jest opinia lekarska, która bardzo często służy jako ważny dowód w postępowaniu sądowym, gdyż często potwierdzone są w niech zaniedbania lekarzy.

Trzeci sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy.

Złożyć wniosek do wojewódzkiej komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych

Pacjenci, którzy doznali szkody w wyniku tzw. błędów medycznych oprócz tradycyjnej drogi sądowej mogą próbować uzyskać zadośćuczynienie lub odszkodowanie przed tzw. wojewódzkimi komisjami ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Opłata przy złożeniu wniosku wynosi 200 zł. Inne koszty postępowania to koszty podróży i noclegu oraz utraconych zarobków lub dochodów osób wezwanych przez komisję, a także wynagrodzenie za sporządzenie opinii. W przypadku orzeczenia o braku zdarzenia medycznego, koszty postępowania przed komisją ponosi Wnioskodawca (czyli pacjent). W przypadku orzeczenia o istnieniu zdarzenia medycznego koszty ponosi podmiot leczniczy prowadzący szpital.

Nawet jeżeli postępowanie przed komisją nie zakończy się pozytywnie dla pacjenta, to zyskuje opinię lekarską, z której niekiedy można wyciągnąć przydatne informacje na potrzeby postępowania sądowego.

W jednej ze aktualnie prowadzonych spraw przez Kancelarię Radcy Prawnego Marta Tyrka Szczecin Komisja wydała orzeczenie o braku zdarzenia medycznego, jednakże treść jednej z opinii sporządzonej przez biegłego pozwoliła na odpowiednie skonstruowanie treści pozwu i wniosków dowodowych, aby zwiększyć szansę na wygraną (sprawa jest wielowątkowa i skomplikowana, a Klient mimo świadomości ryzyka przegranej postanowił skierować sprawę do sądu).

Sprawy odszkodowawcze to jeden z głównych obszarów działalności Kancelarii Radcy Prawnego Marta Tyrka. Powierzając sprawę odszkodowawczą Kancelarii zyskują Państwo kompleksową i rzetelną analizę sprawy, a także pełne zaangażowanie i pomoc radcy prawnego aż do uzyskania wyroku!

Artykuł OPINIA LEKARSKA – SPRAWA ODSZKODOWAWCZA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Jednym ze sposobów zabezpieczenia wykonania umowy przez drugą stronę jest wprowadzenie do umowy kar umownych, które należeć się będą bez względu na wysokość poniesionej szkody.

Karę umowną można wprowadzić np. do umowy najmu, zastrzegając, że najemca zapłaci wynajmującemu karę umowną w razie nieopróżnienia lokalu i niewydania go po ustaniu stosunku najmu.

Osoba, na którą nałożono karę umowną może żądać jej zmniejszenia (tzw. miarkowania), jeżeli wykonała umowę w znacznej części  lub, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana.

Często spotykamy się z opinią, że kara umowna odstrasza kontrahenta, stąd też wiele osób (nawet przedsiębiorców!) nie wprowadza kar umownych do zawieranych umów.  Nic bardziej mylnego!

Kara umowna ma za zadanie m.in. z jednej strony dać poczucie bezpieczeństwa jednej ze stron, która oczekuje spełnienia świadczenia niepieniężnego od drugiej strony (np. inwestorowi, który zlecił wykonanie obiektu budowlanego, czy przeprowadzenie remontu), a z drugiej strony ma zmotywować kontrahenta (np. wykonawcę inwestycji) do należytego i terminowego wykonania umowy. 

To, czy osoba uprawniona skorzysta z prawa do naliczania kary umownej zależy tylko od niej, samo wpisanie postanowień dotyczących kar umownych nie zmusza do ich późniejszego dochodzenia od kontrahenta, jeśli zaistnieją przesłanki do ich naliczenia.

Sam fakt, że jedna ze stron ma prawo do naliczenia kary umownej, gdy np. wykonawca nie zakończył inwestycji w terminie, często motywuje strony do negocjacji i polubownego rozwiązywania sporów, które wynikną na tle wzajemnych rozliczeń.

O czym pamiętać zastrzegając kary umowne?

Wprowadzając do umowy kary umowne należy przede wszystkich wskazać, w jakich przypadkach druga strona będzie miała obowiązek zapłaty kary umownej, a także należy określić wysokość kary umownej np. jako pewien procent wynagrodzenia lub jako konkretna kwota oraz stawkę tj. czy np. kara umowna będzie naliczana za każdą godzinę określonego uchybienia, za każdy dzień lub za każdy przypadek danego uchybienia. Możliwe jest  wprowadzenie kar na przypadek zaistnienia konkretnych uchybień, np. opóźnienia, zwłoki, niskiej jakości świadczenia, a także oddzielnie na przypadek nienależytego i niewykonania zobowiązania. Wszystko zależy od rodzaju umowy, a strony mają w tym zakresie swobodę.

Problematyka kar umownych jest bardzo złożona, dlatego warto skonsultować się z prawnikiem, który pomoże sformułować odpowiednie postanowienia w umowie na etapie jej zawierania,  a w razie potrzeby pomoże uczynić z nich odpowiedni użytek.

Dla zainteresowanych problematyką kary umownej, poniżej przykład sprawy o karę umowną, która znalazła swój finał w sądzie.

Karę umowną przewidziano w umowie najmu lokalu użytkowego zawartej pomiędzy gminą W. a panią B. Zastrzeżona kara umowna wynosiła 7 % kwoty miesięcznego czynszu brutto za każdy dzień opóźnienia.  W związku z tym, że pozwana najemczyni nie chciała dobrowolnie zapłacić kary umownej, gmina postanowiła dochodzić zapłaty przed sądem.

Sąd I instancji nie zasądził dochodzonej kary umownej stwierdzając, że dochodzenie tej kary stanowiło nadużycie prawa podmiotowego, skoro wyliczono ją na kwotę 23.247 zł miesięcznie.

Gmina zaskarżyła wyrok, a Sąd II instancji zmienił wyrok i zasądził całą dochodzoną karę umowną. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, który stwierdził, że istniały uzasadnione podstawy odpowiedniego zmodyfikowania wysokości kary umownej z powodu jej rażącego wygórowania. Sąd Najwyższy uznał, że budzi zastrzeżenia określenie wysokości kary umownej na poziomie 7 % czynszu umownego za każdy dzień opóźnienia byłego najemcy, gdyż oznacza to obowiązek zapłaty miesięcznie kwoty ponad 23.000 zł, a więc dwukrotności miesięcznego czynszu. Zastrzeżona kara umowna odpowiadała zatem 210 % przewidzianego czynszu za najem i należało ją uznać za rażąco wygórowaną. Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu drugiej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. (więcej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2016 r., V CSK 123/16)

Artykuł KARA UMOWNA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Czym różni się wezwanie do zapłaty od nakazu zapłaty?

Wezwanie do zapłaty jest rodzajem pisma kierowanego przez wierzyciela (lub jego pełnomocnika np. radcę prawnego, adwokata, firmę windykacyjną) do dłużnika, w którym informuje przede wszystkim o tytule zadłużenia (np. zawartej umowie sprzedaży, umowie pożyczki), wysokości długu, terminie  i sposobie zapłaty. Skierowanie wezwania do zapłaty jest próbą polubownego odzyskania długu i poprzedza skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego.  Samo otrzymanie wezwania do zapłaty nie oznacza, że już następnego dnia Komornik zapuka do drzwi. Jest to dopiero pierwszy krok w windykacji, którego jednak nie należy bagatelizować. Warto pomyśleć o rozpoczęciu negocjacji z wierzycielem, ustalenia harmonogramu spłat, wynegocjowania umorzenia części długu np. odsetek.

Nakaz zapłaty jest rodzajem orzeczenia sądowego wydawanego przez sąd i jego zbagatelizowanie przez dłużnika może doprowadzić do egzekucji komorniczej. Wierzyciel na podstawie prawomocnego nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności może złożyć wniosek do komornika sądowego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Szczególnie „groźny” dla dłużnika, a z drugiej strony „pożyteczny” dla wierzyciela, jest nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym, gdyż na jego podstawie wierzyciel może wszcząć postępowanie zabezpieczające, w toku którego komornik może zająć np. rachunek bankowy dłużnika i w ten sposób zabezpieczyć tymczasowo środki pieniężne, z których wierzyciel będzie mógł uzyskać zaspokojenie w późniejszej egzekucji.

W przypadku otrzymania wezwania do zapłaty lub nakazu zapłaty najlepiej niezwłocznie skontaktować się z prawnikiem, który przeanalizuje sprawę i doradzi podjęcie odpowiednich kroków prawnych w sprawie. Z każdym wierzycielem warto się zmierzyć! Często analiza sprawy prowadzi do wniosku, że roszczenie jest całkowicie bezzasadne!

Artykuł WEZWANIE DO ZAPŁATY A NAKAZ ZAPŁATY pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.