Ile trwa rozprawa rozwodowa bez orzekania o winie?

Rozwód bez orzekania o winie daje możliwość sprawnego i dużo szybszego uzyskania rozwodu już po jednej rozprawie w sądzie.
Zazwyczaj rozprawa w sprawie o rozwód bez orzekania o winie nie trwa dłużej niż 30 minut.
Najkrócej trwają rozprawy, w których nie ma orzeczenia o winie, a małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci lub ich dzieci są już pełnoletnie – w takim przypadku sędzia zadaje mniej pytań, wyrok jest krótszy i wymaga dużo krótszego uzasadnienia.

Jak wiadomo od każdej zasady istnieją wyjątki, a najlepiej obrazują to dwie z ostatnich spraw rozwodowych prowadzonych przez Kancelarię, w których rozprawy odbyły się tego samego dnia, u różnych sędziów.

Sprawa nr 1

Rozwód bez orzekania o winie

Dwoje małoletnich dzieci, stronom udało się dojść do porozumienia we wszystkich sprawach dotyczących dzieci (zgodnie ustalono, że dzieci mają zostać przy matce, mąż zgodził się na dochodzone przez żonę alimenty na dzieci, strony nie chciały regulować kontaktów ojca z dziećmi w formie sztywnego harmonogramu)

Na rozprawie była tylko powódka, mąż nie stawił się z powodu pobytu za granicą, nie zażądał rozprawy zdalnej, na rozprawie był tylko jego pełnomocnik.

Rozprawa trwała niecałe 20 minut (przesłuchanie powódki czyli żony, czekanie na wyrok, ogłoszenie wyroku).

Sprawa nr 2

Rozwód bez orzekania o winie (choć początkowo zapowiadał się kilkuletni proces sądowy z orzekaniem o winie)

Dwoje małoletnich dzieci, stronom udało się dojść do porozumienia we wszystkich sprawach dotyczących dzieci (zgodnie ustalono, że dzieci mają zostać przy matce, strony z pomocą pełnomocników wypracowały alimenty na dzieci i dodatkowe zasady ponoszenia kosztów utrzymania dzieci, strony z pomocą pełnomocników wypracowały rozbudowany harmonogram kontaktów ojca z dziećmi )

Na rozprawie byli obecni oboje małżonkowie.

Rozprawa trwała ponad 1,5 godziny (przesłuchanie małżonków przez sąd trwało 40 minut, pozostały czas to czekanie na wyrok i ogłoszenie wyroku) 

Artykuł ILE TRWA ROZPRAWA ROZWODOWA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Ojciec dziecka powinien pokrywać nie tylko na bieżąco koszty utrzymania i wychowania poprzez płacenie alimentów, ale ma obowiązek pokrywać odpowiednią część kosztów związanych z ciążą, porodem, połogiem i utrzymaniem matki przez pierwsze trzy miesiące po porodzie

.Warto od początku gromadzić paragony/rachunki/ faktury, jeżeli ojciec dziecka nie chce wspierać kobiety w żadnym zakresie. Choć sam paragon/rachunek/faktura nie jest sam w sobie silnym dowodem na rzeczywiste pokrycie kosztów, to w połączeniu z zeznaniami matki oraz świadków, dowodami pokrycia tych kosztów, może otworzyć drogę do zwrotu poniesionych kosztów.

Oto przykład jeden ze spraw prowadzonej przez Kancelarię, która dotyczyła alimentów: bieżących oraz zaległych sprzed wytoczenia powództwa, a także kosztów związanych z ciążą i porodem i kosztów utrzymania matki w okresie porodu.

Kilka słów na temat sprawy:

– dziecko w wieku 3,5 lat, wymaga wsparcia terapeutycznego i medycznego,

– biologiczny ojciec mieszka za granicą, nie bierze czynnego i bieżącego udziału w życiu dziecka, nie ma więzi z dzieckiem,

– pozew złożono na koniec czerwca 2023 r.

– odbyły się 3 rozprawy

– przesłuchano strony (rodziców dziecka) i czterech świadków.

Zakończenie sprawy w pierwszej instancji w 8 miesięcy, przy trzech rozprawach, to jak na polskie i szczecińskie realia bardzo dobry wynik.

Początkowo na wniosek Kancelarii sąd udzielił zabezpieczenia i zobowiązał ojca dziecka do płacenia alimentów w wysokości 1.100,00 zł miesięcznie.

Sprawa nie była typową sprawą alimentacyjną, gdyż oprócz alimentów dochodzono zaległych alimentów oraz kosztów związanych z ciążą i porodem oraz kosztów utrzymania matki w okresie porodu.

Ostatecznie Sąd w wyroku zasądził:

– kwotę 4928,50 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z ciążą i porodem i kosztów utrzymania matki w okresie porodu, płatną w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku,

– kwotę 29 981 zł tytułem niezaspokojonych potrzeb małoletniego, płatną w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku

– alimenty w kwocie po 1600 zł miesięcznie – poczynając od dnia 1 lipca 2023 r., a zatem od początku sprawy sądowej, co oznacza obowiązek wyrównania alimentów za ten czas.

Artykuł CZEGO MOŻNA ŻĄDAĆ OD OJCA DZIECKA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Samo zaciąganie długów w drodze pożyczek i kredytów nie jest niczym nadzwyczajnym, zwłaszcza w dzisiejszych czasach. Niestety z różnych przyczyn niektórzy wpadają w spiralę zadłużeń, z której nie są w stanie samodzielnie wyjść.

Pomagając klientom spotykam się z różnymi przyczynami wpadnięcia w spiralę zadłużeń, niektóre są zupełnie niezależne od nich, a czasami wynika to z zaniedbań, braku należytej kontroli nad finansami.

Najczęstsze przyczyny popadnięcia w stan niewypłacalności:

– zaciągnie dużej ilości niewielkich pożyczek, często przez Internet, które w przypadku braku spłaty po kilku latach narastają do wysokich kwot,

– zaciąganie pożyczek/kredytów na siebie, choć faktycznie z pożyczonych pieniędzy korzysta partner/partnerka, a problem pojawia się po rozstaniu,

– utrata pracy, brak możliwości zarabiania na dotychczasowym poziomie,

– zaciąganie kredytów na ratowanie firmy,

– problemy zdrowotne,

– śmierć osoby bliskiej, którą zaciągało się zobowiązania lub dla której były zaciągane zobowiązania

Jeszcze kilka lat temu popadnięcie w niewypłacalność w wyniku rażącego niedbalstwa powodowało, że taka osoba nie mogła w ogóle starać się o upadłość konsumencką.

Obecnie wpływa to na wydłużenie planu spłaty.

W ekstremalnych przypadkach możliwy jest scenariusz, w którym sąd odmówi ustalenia planu spłaty i dłużnik nie skorzysta z dobrodziejstwa upadłości konsumenckiej. Dlatego przed złożeniem wniosku warto skonsultować się z prawnikiem.

Artykuł Upadłość konsumencka – dla kogo? pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Gdy wszyscy spadkobiercy są w stanie przybyć na umówiony termin u notariusza, nie jest konieczna wizyta w sądzie i wystarczające jest sporządzenie przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia. Dokument ten ma taką samą moc prawną jak sądowe postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku.

Sprawy spadkowe komplikują się m.in. gdy:

1. Nie są załatwiane po śmierci osoby najbliższej i w późniejszym czasie spadkobiercy umierają, wyjeżdżają za granicę, powstają sytuacje konfliktowe i brak jest współpracy przy wspólnych uregulowaniu spraw spadkowych.

2. Ktoś z bliskich zamierza kwestionować testament.

3. Brak kontaktu z którymkolwiek ze spadkobierców, brak informacji o miejscu zamieszkania.

W takich sytuacjach sprawa sądowa to konieczność.

Do kluczowych dokumentów należą odpowiednie akty stanu cywilnego, oprócz aktu zgonu spadkodawcy konieczne jest skompletowanie aktów stanu cywilnego spadkobierców (aktów urodzeń, aktów małżeństw, aktów zgonów). Często w celu ustalenia kręgu spadkobierców i rodzajów potrzebnych aktów wymaga konsultacji z prawnikiem. Nie zawsze zgromadzenie wszystkich potrzebnych dokumentów jest możliwe przed rozpoczęciem sprawy spadkowej. Część dokumentów jest uzyskiwana dopiero po złożeniu wniosku do sądu.

Artykuł SPADEK – kiedy do sądu pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

1. Sprawy spadkowe i okołospadkowe – wiele osób odkłada sprawy o stwierdzenie nabycia spadku lub o dział spadku. O ile w przypadku osób, które po śmierci nie pozostawiły żadnego majątku, najczęściej nie ma konieczności przeprowadzania procedur spadkowych, to w przypadku, gdy w grę wchodzi odziedziczenie mieszkania, domu, środków na koncie, nie warto odwlekać tej decyzji, zwłaszcza przy większej liczbie krewnych.

Do odkładanych spraw często należą też sprawy o zachowek. Należy pamiętać, że roszczenie o zachowek wygasa po 5 latach od ogłoszenia testamentu.

Warto pomyśleć o wcześniejszym uregulowaniu spraw majątkowych za życia, gdy chcemy przepisać jakąś część naszego majątku już teraz. Czy umowa darowizny jest rzeczywiście dobrym rozwiązaniem?

2. Rozwód – przed złożeniem pozwu o rozwód warto skonsultować się z prawnikiem, aby omówić wszystkie istotne kwestie, które sąd będzie rozstrzygał w sądzie, aby przeanalizować różne możliwe scenariusze i wybrać ten najlepszy dla danej rodziny. Czasami konieczne jest zgromadzenie dowodów i chwilowe wstrzymanie się ze złożeniem pozwu.

3. Alimenty – może już czas pomyśleć o podwyższeniu alimentów na dziecko. Niestety wiele ze zgłaszających się Klientek w zasadzie wychowuje dzieci samodzielnie i wstrzymują się z pozwem o alimenty lub o ich podwyższenie. Tłumaczą to tym, że nic nie chcą od swojego partnera, zapominając, że alimenty są przecież przeznaczone dla dziecka i każdy z rodziców ma obowiązek ponosić koszty utrzymania dziecka.

4. Kontakty z dziećmi – gdy jeden z rodziców utrudnia kontakty z dzieckiem lub uchyla się od tych kontaktów i nie można z nim nic polubownie ustalić, to czasami jedyną drogą jest skierowanie sprawy do sądu i sądowne ustalenie harmonogramu kontaktów z dzieckiem. Mając w ręku orzeczenie sądu mamy już w ręku silne narzędzie do egzekwowania tychże kontaktów, a uchylanie się o tych kontaktów lub ich ograniczanie może skończyć się nakładaniem przez sąd kar pieniężnych rzędu kilkuset złotych za każde naruszenie orzeczenia sądu.

5. Upadłość konsumencka – z każdym rokiem zaciągnięte wcześniej zadłużenia powiększają się o kolejne koszty sądowe, egzekucyjne, a także o odsetki. Pracodawcy otrzymują kolejne listy od komorników. Spirala długów to obciążenie nie tylko finansowe, ale też psychiczne. Warto to przerwać i uporządkować tę sferę życia. Szansą na to dla wielu osób jest upadłość konsumencka.

Artykuł SPRAWY SPADKOWE, ROZWÓD, ALIMENTY, UPADŁOŚĆ pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Na przykładzie Klientki z Holandii, która powierzyła Kancelarii przeprowadzenie transakcji sprzedaży, dziś kilka słów o tym, w czym może pomóc radca prawny przy sprzedaży nieruchomości.

porada prawna w sprawie możliwości zbycia udziału w nieruchomości. Przed wizytą w Kancelarii Klientka żyła w przeświadczeniu, że skoro ma jedynie udział po swojej matce, nie może „nic z nim zrobić”. Omówienie możliwych form zbycia udziału, plusów i minusów możliwych umów (przede wszystkim darowizna, sprzedaż, dożywocie).

pomoc w negocjacjach z pozostałymi współwłaścicielami, którymi często są członkowie rodziny i bardzo często uzgodnienia z najbliższymi są najtrudniejsze. W sprawie Klientki z Holandii ostatecznie nie była potrzebna taka pomoc.

znalezienie notariusza, u którego odbędzie się podpisanie aktu notarialnego, chyba że klienci chcą takiego wyboru dokonać samodzielnie.

uzyskanie dokumentów niezbędnych do sporządzenia aktu notarialnego. W omawianej sprawie Klientka potrzebowała: zaświadczenia z Urzędu Skarbowego, wypis z rejestru gruntów, wypis z kartoteki budynków, wyrys z mapy ewidencyjnej, tłumaczenia przysięgłe dokumentów.

Uzyskaniem i wnoszeniem opłat w imieniu Klientki w całości zajęła się Kancelaria, co było istotne ze względu na to, że Klientka na co dzień przebywa w Holandii.

przekazanie Klientce pełnomocnictwa do podpisania u holenderskiego notariusza, który zadbał też o uzyskanie tzw. apostille (poświadczenie, że dany dokument pochodzi z właściwego urzędu — jest autentyczny).

konsultacja projektu aktu notarialnego,

zorganizowanie spotkania u notariusza i reprezentowanie Klientki u notariusza.

#radcaprawnyszczecin#radcaprawny #nieruchomości

Artykuł SPRZEDAŻ NIERUCHOMOŚCI pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Decydując się na objęcie funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy pamiętać o tym, że odpowiedzialność za długi spółki może dosięgnąć również członków zarządu.

Zgodnie z art. 299 §  1 kodeksu spółek handlowych, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania.

Artykuł 299 § 1 KSH ustanawia odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o., których nie można zaspokoić z majątku spółki.

Odpowiedzialności członka zarządu nie uchyla umowa łącząca członków zarządu co do sposobu kierowania sprawami spółki, w szczególności ustalony umownie podział czynności. To, że członkowie zarządu umówią się, iż jedni odpowiadają za kontakty z kontrahentami, inni za sprawy marketingowe, jeszcze inni za np. sprawy pracownicze, nie będzie miało znaczenia, jeżeli wierzyciel po bezskutecznej egzekucji przeciwko spółce zdecyduje się pozwać członków zarządu na podstawie art. 299 ksh.

Podobnie osoba, która (bez przymusu, groźby lub podstępu) wyraziła zgodę na powołanie do zarządu spółki ze świadomością, że pełnić będzie w niej jedynie rolę tzw. „figuranta”, a następnie godziła się na taki stan rzeczy, musi liczyć się z tym, że w pełni ponosi ryzyko działalności tej spółki i w razie bezskutecznej egzekucji przeciwko spółce wierzyciele mogą dochodzić od niej zaspokojenia swoich wierzytelności.

Uwaga!

Odpowiedzialność za długi spółki ponoszą osoby, które były członkami zarządu w chwili powstania długu, więc późniejsza rezygnacja (odwołanie) z tej funkcji nie uchyla tej odpowiedzialności.

Odpowiedzialność ta nie jest ograniczona kwotowo, obejmuje także koszty procesu prowadzonego przeciwko spółce, jak również koszty postępowania egzekucyjnego.

Odpowiedzialność członków zarządu jest odpowiedzialnością osobistą, subsydiarną wobec spółki, tzn. występującą dopiero jeśli dojdzie bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Odpowiedzialność członków zarządu między sobą ma jednocześnie charakter solidarny, co oznacza, że wierzyciel może pozwać wszystkich, jednego lub niektórych członków zarządu.

Czy jest jakiś ratunek dla członka zarządu? Czy członek zarządu może wygrać sprawę w sądzie i uwolnić się od odpowiedzialności? Tak!

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że:

1) we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym samym czasie wydano postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo o zatwierdzeniu układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu;

2) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy;

3) pomimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewydania postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo niezatwierdzenia układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu wierzyciel nie poniósł szkody.

W sprawach prowadzonych przez Kancelarię udało się wygrać kilka procesów prowadzonych w imieniu członków zarządu dzięki wykazaniu przesłanki nr 3. W większości spraw przy odpowiednio zgromadzonym materiale dowodowym udaje się uniknąć odpowiedzialności z art. 299 ksh. Wymaga to zaangażowania członka zarządu w proces, gdyż sąd nie będzie pomagał pozwanemu i nie będzie sam poszukiwał podstaw do uwolnienia od odpowiedzialności.

Dla członków zarządu mała graficzna ściąga o tym jak przebiega standardowa droga do otrzymania pozwu z art. 299 ksh.

Artykuł Odpowiedzialność członka zarządu pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Sprawy odszkodowawcze związane z błędami medycznymi oraz z wszelkiego rodzaju urazami najczęściej wymagają wiedzy nie tylko prawniczej, ale również wiedzy specjalistycznej z różnych dziedzin medycyny.

W niektórych sprawach przed wszczęciem postępowania warto zasięgnąć rady specjalistów (lekarzy), którzy ocenią np., czy faktycznie zachodzi tzw. błąd medyczny, czy przebyty uraz lub operacja wynikają z wcześniejszego wypadku lub poprzednich chorób, urazów, operacji.

Niekiedy lekarze odmawiają wydawania prywatnych ekspertyz, a niekiedy nie chcą wyrazić nawet nieformalnie swojej opinii w danej sprawie.

W takich przypadkach istnieją sposoby na uzyskanie fachowej opinii lekarskiej jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego, jeżeli poszkodowany waha się, czy w ogóle zaczynać sprawę sądową i jeżeli ma wątpliwości, czy w jego sprawie chodzi faktycznie o błąd medyczny, a także gdy etapie przedprocesowym sprawca szkody lub ubezpieczyciel neguje swoją odpowiedzialność i brak związku z leczeniem/wypadkiem (np. z powodu wcześniej istniejących chorób, urazów, operacji). Decyzja o tym, czy korzystać z tych sposobów przed wszczęciem procesu zależy od konkretnej sprawy, niekiedy jest to niemalże warunek konieczny, a w niektórych sprawach lepiej od razu rozpocząć postępowanie sądowe.

Uzyskana przed sprawą sądową opinia będzie miała charakter opinii prywatnej i nie zastąpi opinii biegłego sądowego, który będzie musiał być powołany przez sąd, jednak dzięki takiej opinii można m.in. podjąć ostateczną decyzję o złożeniu pozwu, skalkulować ewentualne ryzyko, oszacować wysokość zadośćuczynienia i innych roszczeń.

Pierwszy sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy. 

Zgłoszenie szkody do ubezpieczyciela.

Postępowanie przed ubezpieczycielem jest wolne od kosztów. W większości spraw odszkodowawczych jest niemalże pewne, że podmiot odpowiedzialny za szkodę będzie posiadał polisę OC (np. w sprawach o błędy medyczne, wypadki komunikacyjne). Warto pamiętać, że np. lekarze oraz lekarze dentyści podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu OC.

W trakcie postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel zleci sporządzanie opinii lekarzowi specjaliście. Niekiedy wydanie opinii poprzedzone jest badaniem poszkodowanego, jednak najczęściej podstawą do wydania decyzji jest dokumentacja medyczna. Ubezpieczyciele nie zawsze przesyłają sporządzone opinie lekarskie, dlatego warto się o nie zwrócić, gdyż niekiedy są w nich korzystne dla poszkodowanych stwierdzenia, które likwidator szkody pomija w decyzji końcowej.

W prowadzonych przez Kancelaria Radcy Prawnego Marta Tyrka sprawach, w których ubezpieczyciel wydał decyzję odmowną bardzo często po wystąpieniu o przesłanie opinii lekarskiej okazuje się, że opinie lekarskie były nawet w 90% korzystne dla poszkodowanego! Sprawy ostatecznie znajdują finał w sądzie, jednak pokazuje to jak ważne jest żądanie udostępnienia opinii wydanej na zlecenie ubezpieczyciela.

Drugi sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy. 

Doprowadzić do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej,

W sprawach, w których są podstawy do podejrzewania, że lekarz lub lekarz dentysta dopuścił się błędu medycznego, sposobem na uzyskanie opinii lekarskiej jest doprowadzenie do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, które prowadzone jest w ramach izby lekarskiej, do której przynależy dany lekarz. Poszkodowany nie musi ponosić żadnej opłaty, aby doszło do wszczęcia takiego postępowania. Na początku rzecznik Odpowiedzialności zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające. W toku tego postępowania przesłuchiwani są świadkowie oraz sporządzana jest opinia lekarza występującego tu w charakterze biegłego (poszkodowany nie ponosi kosztów tej opinii). Nawet jeśli ostatecznie lekarz nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności zawodowej, to poszkodowany zyskuje opinie lekarską, którą może wykorzystać później w procesie sądowej (przypominamy, że opinia ta nie zastąpi opinii biegłego sądowego). 

Niestety niekiedy sprawy o ustalenie odpowiedzialności zawodowej kończą się umorzeniem postępowania wyjaśniającego i lekarz nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności zawodowej, jednakże zanim dojdzie do umorzenia zawsze wydana jest opinia lekarska, która bardzo często służy jako ważny dowód w postępowaniu sądowym, gdyż często potwierdzone są w niech zaniedbania lekarzy.

Trzeci sposób na uzyskanie opinii lekarskiej przed zdecydowaniem się na proces sądowy.

Złożyć wniosek do wojewódzkiej komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych

Pacjenci, którzy doznali szkody w wyniku tzw. błędów medycznych oprócz tradycyjnej drogi sądowej mogą próbować uzyskać zadośćuczynienie lub odszkodowanie przed tzw. wojewódzkimi komisjami ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Opłata przy złożeniu wniosku wynosi 200 zł. Inne koszty postępowania to koszty podróży i noclegu oraz utraconych zarobków lub dochodów osób wezwanych przez komisję, a także wynagrodzenie za sporządzenie opinii. W przypadku orzeczenia o braku zdarzenia medycznego, koszty postępowania przed komisją ponosi Wnioskodawca (czyli pacjent). W przypadku orzeczenia o istnieniu zdarzenia medycznego koszty ponosi podmiot leczniczy prowadzący szpital.

Nawet jeżeli postępowanie przed komisją nie zakończy się pozytywnie dla pacjenta, to zyskuje opinię lekarską, z której niekiedy można wyciągnąć przydatne informacje na potrzeby postępowania sądowego.

W jednej ze aktualnie prowadzonych spraw przez Kancelarię Radcy Prawnego Marta Tyrka Szczecin Komisja wydała orzeczenie o braku zdarzenia medycznego, jednakże treść jednej z opinii sporządzonej przez biegłego pozwoliła na odpowiednie skonstruowanie treści pozwu i wniosków dowodowych, aby zwiększyć szansę na wygraną (sprawa jest wielowątkowa i skomplikowana, a Klient mimo świadomości ryzyka przegranej postanowił skierować sprawę do sądu).

Sprawy odszkodowawcze to jeden z głównych obszarów działalności Kancelarii Radcy Prawnego Marta Tyrka. Powierzając sprawę odszkodowawczą Kancelarii zyskują Państwo kompleksową i rzetelną analizę sprawy, a także pełne zaangażowanie i pomoc radcy prawnego aż do uzyskania wyroku!

Artykuł OPINIA LEKARSKA – SPRAWA ODSZKODOWAWCZA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.

Jednym ze sposobów zabezpieczenia wykonania umowy przez drugą stronę jest wprowadzenie do umowy kar umownych, które należeć się będą bez względu na wysokość poniesionej szkody.

Karę umowną można wprowadzić np. do umowy najmu, zastrzegając, że najemca zapłaci wynajmującemu karę umowną w razie nieopróżnienia lokalu i niewydania go po ustaniu stosunku najmu.

Osoba, na którą nałożono karę umowną może żądać jej zmniejszenia (tzw. miarkowania), jeżeli wykonała umowę w znacznej części  lub, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana.

Często spotykamy się z opinią, że kara umowna odstrasza kontrahenta, stąd też wiele osób (nawet przedsiębiorców!) nie wprowadza kar umownych do zawieranych umów.  Nic bardziej mylnego!

Kara umowna ma za zadanie m.in. z jednej strony dać poczucie bezpieczeństwa jednej ze stron, która oczekuje spełnienia świadczenia niepieniężnego od drugiej strony (np. inwestorowi, który zlecił wykonanie obiektu budowlanego, czy przeprowadzenie remontu), a z drugiej strony ma zmotywować kontrahenta (np. wykonawcę inwestycji) do należytego i terminowego wykonania umowy. 

To, czy osoba uprawniona skorzysta z prawa do naliczania kary umownej zależy tylko od niej, samo wpisanie postanowień dotyczących kar umownych nie zmusza do ich późniejszego dochodzenia od kontrahenta, jeśli zaistnieją przesłanki do ich naliczenia.

Sam fakt, że jedna ze stron ma prawo do naliczenia kary umownej, gdy np. wykonawca nie zakończył inwestycji w terminie, często motywuje strony do negocjacji i polubownego rozwiązywania sporów, które wynikną na tle wzajemnych rozliczeń.

O czym pamiętać zastrzegając kary umowne?

Wprowadzając do umowy kary umowne należy przede wszystkich wskazać, w jakich przypadkach druga strona będzie miała obowiązek zapłaty kary umownej, a także należy określić wysokość kary umownej np. jako pewien procent wynagrodzenia lub jako konkretna kwota oraz stawkę tj. czy np. kara umowna będzie naliczana za każdą godzinę określonego uchybienia, za każdy dzień lub za każdy przypadek danego uchybienia. Możliwe jest  wprowadzenie kar na przypadek zaistnienia konkretnych uchybień, np. opóźnienia, zwłoki, niskiej jakości świadczenia, a także oddzielnie na przypadek nienależytego i niewykonania zobowiązania. Wszystko zależy od rodzaju umowy, a strony mają w tym zakresie swobodę.

Problematyka kar umownych jest bardzo złożona, dlatego warto skonsultować się z prawnikiem, który pomoże sformułować odpowiednie postanowienia w umowie na etapie jej zawierania,  a w razie potrzeby pomoże uczynić z nich odpowiedni użytek.

Dla zainteresowanych problematyką kary umownej, poniżej przykład sprawy o karę umowną, która znalazła swój finał w sądzie.

Karę umowną przewidziano w umowie najmu lokalu użytkowego zawartej pomiędzy gminą W. a panią B. Zastrzeżona kara umowna wynosiła 7 % kwoty miesięcznego czynszu brutto za każdy dzień opóźnienia.  W związku z tym, że pozwana najemczyni nie chciała dobrowolnie zapłacić kary umownej, gmina postanowiła dochodzić zapłaty przed sądem.

Sąd I instancji nie zasądził dochodzonej kary umownej stwierdzając, że dochodzenie tej kary stanowiło nadużycie prawa podmiotowego, skoro wyliczono ją na kwotę 23.247 zł miesięcznie.

Gmina zaskarżyła wyrok, a Sąd II instancji zmienił wyrok i zasądził całą dochodzoną karę umowną. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, który stwierdził, że istniały uzasadnione podstawy odpowiedniego zmodyfikowania wysokości kary umownej z powodu jej rażącego wygórowania. Sąd Najwyższy uznał, że budzi zastrzeżenia określenie wysokości kary umownej na poziomie 7 % czynszu umownego za każdy dzień opóźnienia byłego najemcy, gdyż oznacza to obowiązek zapłaty miesięcznie kwoty ponad 23.000 zł, a więc dwukrotności miesięcznego czynszu. Zastrzeżona kara umowna odpowiadała zatem 210 % przewidzianego czynszu za najem i należało ją uznać za rażąco wygórowaną. Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu drugiej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. (więcej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2016 r., V CSK 123/16)

Artykuł KARA UMOWNA pochodzi z serwisu MARTA TYRKA.